Partnerstwo jest zatem pewnym wymiarem ludzkiego współistnienia, można uznać je za formę stosunków społecznych czy też relację osób i grup, przebiegającą w określonych warunkach. Warto dodać, że partnerzy, dążąc do ich ukształtowania (chęć kontaktu), traktują je jako wartości, czyli – za S. Nowakiem – obrazy czy wizje rzeczy, stanów czy procesów pożądanych, uznanych za właściwe, słuszne moralnie czy też takie, jakich by się chciało. Partnerstwo, nazywane edukacyjnym, będzie w tym kontekście uwzględniać we własnym polu znaczeniowym znaczenia, przywołane wyżej, zawężone do związków, występujących w obszarze edukacji.Wymaga to jakiegoś doprecyzowania, m.in. określenia, jak rozumiemy edukację. Oczywistością jest już pojmowanie jej, jako autokreacyj- nego procesu o kontekstowym charakterze, procesu, który toczy się wszędzie i w którym – dawniej niepodzielną rolę szkoły, realizują dzisiaj również media, lokalne otoczenie z bogatą ofertą usług oświatowych, itp.